Şiir – Atilla Yenilmez

İçimdekileri anlatacak kelimeleri seçemiyorum.

Bu bilinmezlik neden kaynaklanıyor onu da bilemiyorum.

 Tek bildiğim öylesine yorgunum ki hiçbir şey yapamamaktan

 Kemiklerim sızlıyor acıdan.

Ölümün engellenemez nefesi gezinirken ensesinde insanın, çok zor yaşamak.

Hele ki o ölüm kendini her gün hissettiriyorsa durmadan,

Kaçacak hiçbir yer bırakmadan

Hiçbir şey kalmıyor elinde insanın

Aniden fark ediyorsun çok daha güzel doğmamış olmak

Serbestçe dolanıp bu dünyada dertleri yaşamamak

Dâhice bir çözüm geliyor, aklın sınırlarını zorlayan

Diyorsun öyle bulmalıyım ki birini

Hissettirebileyim ne kadar sevdiğimi

O beni severse ölemem

Sevgi varsa ölüm yoktur.

Sevgi gelip geçiyor

Ne kadar acı çektirirsen kendine

O kadar unutuyorsun ölmeyi

Sanıyorsun ki acım üstündür ölümden

Gözlerini açınca biraz sana biraz karına benzeyen bir kopya

Ölümsüzlüğü keşfediyorsun

Bu kahpe dünyada bir iz de ben bıraktım

Ben ölsem de adımı duyuracaklar artık

Silemez beni kimse ne tarihten ne anılardan

O kadar haksızsın ki ….


Atilla Yenilmez


Görsel: starfikir.com/2016/03/06/kitap-ile-ilgili-soylenmis-guzel-sozler/

Sosyal Medyada Paylaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir