Şiir – Atilla Yenilmez

merdiven-alti-yazar-atilla-yenilmez

 

İçimdekileri anlatacak kelimeleri seçemiyorum.  

Bu bilinmezlik neden kaynaklanıyor onu da bilemiyorum. 

 Tek bildiğim öylesine yorgunum ki hiçbir şey yapamamaktan 

 Kemiklerim sızlıyor acıdan. 

 

Ölümün engellenemez nefesi gezinirken ensesinde insanın, çok zor yaşamak.  

Hele ki o ölüm kendini her gün hissettiriyorsa durmadan, 

Kaçacak hiçbir yer bırakmadan 

Hiçbir şey kalmıyor elinde insanın  

Aniden fark ediyorsun çok daha güzel doğmamış olmak 

Serbestçe dolanıp bu dünyada dertleri yaşamamak 

 

Dâhice bir çözüm geliyor, aklın sınırlarını zorlayan 

Diyorsun öyle bulmalıyım ki birini 

Hissettirebileyim ne kadar sevdiğimi 

O beni severse ölemem 

Sevgi varsa ölüm yoktur. 

 

Sevgi gelip geçiyor 

Ne kadar acı çektirirsen kendine 

O kadar unutuyorsun ölmeyi 

Sanıyorsun ki acım üstündür ölümden 

 

Gözlerini açınca biraz sana biraz karına benzeyen bir kopya 

Ölümsüzlüğü keşfediyorsun 

Bu kahpe dünyada bir iz de ben bıraktım 

Ben ölsem de adımı duyuracaklar artık 

Silemez beni kimse ne tarihten ne anılardan 

 

O kadar haksızsın ki …. 

 

 

 

 Atilla Yenilmez

 

 

Görsel: www.hakandogan.com.tr

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir